Τρία βουνά να περικυκλώνουν τους κάμπους, κρυμμένα γεφύρια, μάχες ιστορικές, Βλάχοι και Θεσσαλοί να συνταιριάζουν στα χωριά και σ’ ένα παλιό μοναστήρι να κάθονται πλάι πλάι ο Μεγαλέξανδρος κι ο Ναβουχοδονόσορας.Κι ακόμα στην Ελασσόνα δεν είδες τίποτα…
Το «περίγραμμα», λένε, είναι πολλές φορές το παν· και στην Ελασσόνα αυτό το περίγραμμα δεν το φτιάχνει όποιος κι όποιος, μα τρία βουνά, ο Τίταρος, τα Αντιχάσια και η αυτού μεγαλειότης, ο Ολυμπος! Τι κι αν ακόμα βρίσκεσαι στον Θεσσαλικό Κάμπο; Οι διαδρομές είναι πολλές και για να τα δεις όλα θα πρέπει ξανά και ξανά να κάνεις κύκλους, να ανέβεις στα ορεινά κι έπειτα να επιστρέψεις στον κάμπο και πάλι απ’ την αρχή.
Ξεκίνημα πάντως θα κάνεις από την Ελασσόνα. «Ολασσόνα» την είπαν οι αρχαίοι πρόγονοι, άλλοι λένε πως το όνομα μπορεί και να έρχεται από τα αλύτρωτα χρόνια, όταν κάπου εδώ τελείωνε (ή άρχιζε) η ελεύθερη Ελλάδα. Εδώ λοιπόν θα σταθείς στις όχθες του ποταμού Ελασσονίτη και ακολουθώντας το μονοπάτι, θα φτάσεις μέχρι τα ριζά του γεφυριού.
Των γεφυριών μάλλον, γιατί είναι δύο: το παλιό, το αξιοθέατο, το έφτιαξαν στα 1286 οι Βυζαντινοί «με αβγά!», όπως λένε εδώ, όπως συνηθιζόταν. Ωραιότατο, μονότοξο, με φόντο την παλιά συνοικία από τη μία, και από την άλλη το… νέο γεφύρι. Ούτε δύο μέτρα δεν χωρίζουν τα δυο τους, άρα μάλλον θα δυσκολευτείς να βρεις γωνιά να… το φωτογραφήσεις όπως θα ήθελες.
Στην Ελασσόνα θα δεις ακόμα το παλιό τζαμί, τα Μουσεία Φυσικής Ιστορίας και Εθνικής Αντίστασης και το μοναστήρι της Παναγιάς Ολυμπιώτισσας, στην κορυφή του λόφου που δεσπόζει στην πόλη. Σε περίπου 4 χλμ. νότια της Ελασσόνας, στον δρόμο προς τον Τύρναβο, θα συναντήσεις την Τσαριτσάνη. «Βασιλική πόλη» θα πει το όνομά της (στα σλάβικα) και για του λόγου το αληθές έχει τα στολίδια της.
Το ολόπετρο δημοτικό σχολείο, ή Οικονόμειος Σχολή, πρωτοπόρο γυμνάσιο ολόκληρης της επικράτειας στα μέσα του περασμένου αιώνα, το πυργόσπιτο του Μάμτζιου (1770) με τις πολεμίστρες του, τον ναό της Παναγίας (1749) αλλά και ακόμη έναν, του Αγίου Νικολάου, με τις σπάνιες αγιογραφίες του.
Μια από αυτές απεικονίζει το γενεαλογικό δέντρο του Ιησού, μια άλλη τον ζωδιακό κύκλο. Τη λένε «αετοφωλιά των Αντιχασίων» ή και «χωριό των πολυτέκνων».
Η Βερδικούσα (30 χλμ. από την Ελασσόνα, τα τελευταία 3-4 με πολλές στροφές) είναι ένα πανέμορφο χωριό, φημισμένο για την κτηνοτροφία του, για το «νιβατό» του (τοπικό, κρεμώδες τυρί), το γεγονός πως πολλοί κάτοικοί του ακολουθούν το παλαιό ημερολόγιο, αλλά και την ιδιαιτερότητα πως πάρα πολλές οικογένειες αριθμούν όχι 3 και 4 αλλά πάνω από 10 παιδιά!
Βορειότερα, στο Κεφαλόβρυσο θα δεις αμέτρητες νεροτριβές, εδώ έρχεται όλη η Λάρισα (και τα Γρεβενά) για να πλύνουν τα μάλλινά τους.
Ο Ολυμπος και ο Τίταρος
Κι οι διαδρομές συνεχίζουν ακόμη ορεινότερα, προς τον Τίταρο και τον Ολυμπο. Κατεύθυνση προς τα δυτικά και το Σαραντάπορο, εδώ που σημειώθηκε η πρώτη σημαντική νίκη του ελληνικού στρατού στους Α’ Βαλκανικούς (9-10 Οκτωβρίου 1912). Πριν φτάσεις στο χωριό, κάνε μια στάση στο Μουσείο της Μάχης Σαρανταπόρου (ελεύθερη είσοδος), θα δεις φωτογραφίες των γεγονότων, στολές και έναν ανάγλυφο χάρτη-σχεδιάγραμμα της μάχης.
Πάλι έξω από το χωριό, στα 2 χλμ. νοτιότερα, ένας χωματόδρομος θα σε φέρει μέχρι το εγκαταλειμμένο μοναστήρι της Κοίμησης (1750): ευκαιρία εδώ να δεις τον Μεγαλέξανδρο, τον Δαρείο και τον Ναβουχοδονόσορα μαζί, και άλλες πολλές «ιδιαίτερες» (και κάποιες… ανορθόγραφες) αγιογραφίες.
Επιστροφή στον κεντρικό δρόμο και νέες παρακάμψεις: θα σταματήσεις στο χωριό Δολίχη, να δεις τον ορθάνοιχτο ναό της Μεταμόρφωσης (1212), καινούργιο «παραστράτημα» προς Καλλιθέα, Ολυμπιάδα και Σπαρμό και μέχρι την ωραία Ιερά Μονή Αγίας Τριάδας Σπαρμού (16ος αι.). Για το τέλος, πρέπει οπωσδήποτε να φτάσεις μέχρι τον Κοκκινοπηλό, το ψηλότερο χωριό του Ολύμπου, στα 1.200 μ. υψόμετρο, και η διαδρομή ολοκληρώνεται στο φημισμένο Λιβάδι.
Οι δικοί του το λένε και Βλαχολίβαδο, για να τονίσουν τη βλάχικη καταγωγή τους. Χωριό ζωντανό, με τρεις χιλιάδες μόνιμους κατοίκους, χτισμένο σε μια πλαγιά του Τίταρου, ανάμεσα σε έλατα κι οξιές, το Λιβάδι χορταίνει θέα στον Ολυμπο (γι’ αυτό και σημειώνεται πολλές φορές και ως Λιβάδι Ολύμπου), φτιάχνει πολύ υψηλής ποιότητας τυροκομικά προϊόντα κι έχει να καυχιέται και για έναν δικό του οπλαρχηγό του ’21, τον Γεωργάκη Ολύμπιο. Το σπίτι που γεννήθηκε, στην πλατεία του Λιβαδιού, είναι σήμερα λαογραφικό μουσείο.
thetravelbook.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια